Bestemming onbekend - Artikel OVeral

Je kunt wel spannendere plekken bedenken dan de trein. Maar de liefde van je leven kan momenteel recht tegenover je zitten. Jaarlijks ontstaan er namelijk 4.376 nieuwe romances in de trein. Quinty was één van die mazzelkonten.

“Ik zat tegenover hem in de trein richting Geldermalsen. In eerste instantie had hij totaal mijn aandacht niet. Ik had oortjes in en staarde via het raam naar buiten. Maar toen de trein stil kwam te staan door een wisselstoring, raakten we aan de praat. Ik voelde vanaf dat moment echt een klik. Dat hij later mijn vriend zou worden had ik nooit kunnen bedenken. Voor mij was hij op dat moment een leuke gesprekspartner in de trein, meer niet.

De intercity is uiteindelijk naar het dichtstbijzijnde station gereden. Hij had een vriend gebeld om hem op het station op te halen. Toen hij mij daar een lift aanbood, twijfelde ik geen moment. Bij thuiskomst gaf ik hem mijn nummer.

Vlak daarna had ik spijt van mijn actie. We hadden leuk gekletst in de trein, moest het daar niet bij blijven? Diezelfde avond nog ontving ik een berichtje van hem. Inmiddels zijn we alweer een jaar een stelletje. Waar vertraging niet goed voor is!”

Heb jij een leuk persoon gezien in de trein, maar durfde jij op dat moment niet op diegene af te stappen? Plaats dan een oproep op www.treinflirt.nl en kom in contact!

      ------------------------------------------------------------------------------------------------

Flirtcoach Esther Popelier van de Flirt Company geeft je 5 tips voor flirten in de trein.

1.     Doordat je in de trein zit, ben je gebonden aan tijd. Wacht dus niet te lang.

2.     Zoek eerst een aantal keer oogcontact. Omdat je in de trein zit, moet je er voor zorgen dat je iemand niet in een hoek drijft.

3.     Ga altijd tegenover elkaar zitten en niet naast elkaar.

4.     Maak een praatje. Leest de ander een boek, vraag dan wat hij of zij leest.

5.     Ga absoluut niet in een stiltecoupé zitten. Grote kans dat diegene zich ongemakkelijk voelt en dat andere medereizigers zich aan jullie storen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Kijk eens voorzichtig over je magazine heen naar je medereizigers in de coupé. Zit er iemand voor je tussen waarmee je wel eens op date zou willen gaan? Je hebt hiernaast een aantal tips gelezen die je alvast een handje op weg helpen. Heb jij de liefde van je leven al ontmoet in de trein, laat het ons dan weten en kom de volgende keer met je verhaal hier te staan.

Stoom afblazen.

Er zijn een aantal mensen die nog een stapje verder gaan in de trein. Met name in lege coupés, donkere hoekjes of toiletten. Sam’s vriendin was er één van.

“Ik ging samen met mijn vriendin en een aantal vrienden naar de cabaretshow van Javier Guzman in Maastricht. Het plan was om met zijn allen de trein in Eindhoven te pakken. Doordat mijn vriendin en ik te laat waren, belandden wij in een andere treincoupé dan onze vrienden. Het enige vrije plaatsje, was in de gang naast de wc. Ik en mijn vriendin begonnen te zoenen. En, heel cliché, van het één kwam het ander. Ik dacht dat het bij strelen zou blijven, maar zij had andere plannen. Ze trok mij mee de wc in, waar we verder gingen. Voor mij was het heel spannend, ik had nog niet op veel rare plaatsen seks gehad. Zo’n NS-wc klinkt heel vies, maar daar staat je hoofd op dat moment niet naar. Het was leuk en spannend, maar zo’n toilet is klein en het is dus vrij ingewikkeld om daar alle remmen los te gooien.’’

Opdracht 2

Met de uitleg van opdracht twee wist ik al meteen dat ik deze samen zou gaan doen met Annelieke. Annelieke is een goede vriendin van mij en woont op een steenworpafstand van mij in Eindhoven. Ideaal want zo kunnen we in een korte tijd elkaar vaak zien en samen aan de opdracht werken. Ondertussen plannen we de kletsuurtjes en de vele theetjes ook in. Wat mij opviel was wel dat we hier weinig tijd voor krijgen. Voor de kerstvakantie was het vooral zoeken naar een geschikte opdrachtgever, en dan begint het nieuwe jaar al. 3 Weken de tijd om een communicatieplan te schrijven. Slik, dat is al kort voor een communicatiestudent.

Wij hadden al snel wat opdrachtgevers op het oog in Eindhoven. De eerste opdrachtgever 'Dokter Bed' reageerde heel enthousiast. Maar na onze afgesproken mail, kregen we geen reactie meer. Toen zijn we op 'Keekies' belandt. Een cupcake winkeltje in het hartje van Eindhoven. Keekies is echt een verborgen schat in Eindhoven. Er zijn maar weinig mensen die weten waar ze zitten. Tijd om daar eens verandering in te brengen.

Vol enthousiasme zijn we het eerste gesprek aan gegaan. Wij als cupcakeliefhebbers vonden dit natuurlijk perfect bij ons passen. Het eerste gesprek ging lekker vlot en voelde goed aan. De eigenaresse werkte op dit moment ook samen met een aantal studenten van een andere opleiding. Hierdoor had ze een goed beeld over wat wij konden gaan doen voor haar. Bij de voorbereiding van ons gesprek hadden wij alles al snel geanalyseerd. Het viel vooral op dat de website gedateerd was. Veel teksten kwamen uit 2008, waren rommelig, of misten zelfs essentiële informatie. Dit hebben wij ook aangegeven bij de eigenaresse. Hier kon ze zichzelf wel in vinden. De teksten zijn 5 jaar geleden door haar eigen man (ook een communicatieadviseur) geschreven. Ojee, we komen in gevaarlijk vaarwater terecht nu. Hahaha...

Voor ons is het echt een potentiële opdracht! Hier kunnen we ons ei zeker in kwijt. Het onderwerp vinden we leuk, de eigenaresse is geweldig. Ze heeft zoveel passie! We gunnen haar gewoon de beste website en meer klanten in Eindhoven.

Ja, het was echt een topgesprek!

Adviesgesprek, hoe verging het jou?

Ik vond dit echt een geweldig leuke les! Als communicatiestudent kom je best vaak in dit soort situaties terecht. En nog nooit had ik hier les in gehad. Schande! Een zo'n dag heeft mij zoveel kennis bijgebracht. Door de zenuwen gaat een gesprek vaak anders dan je gewild had. Ook moet ik niet vergeten dat ik ook bij mijn eigen standpunt moet blijven. Ik heb nog wel eens de neiging om mij te laten overspreken door iemand met meer gezag. Iets wat ik niet moet doen, maar onbewust wel doe.

Mijn eerste gesprek vond ik niet echt super gaan bij de oefeningen. Dit komt ook doordat je ineens in de klas overvallen wordt. En dan komen die zenuwachtige gevoelens in mijn buik naar boven. Vervelend. haha.. Ook helpt het niet als er nog 30 andere ogen je aanstaren.

Maar, toen ik samen met Robin het voor de tweede keer mocht doen ging het echt veel beter. De zenuwen waren gezakt en ik voelde de druk minder om te presteren. Voor mij was de tweede ronde echt veel meer relaxter. En dan gaat zo'n gesprek ook vloeiender. Ik ken Robin al wat langer van de opleiding waardoor wij elkaar ook goed kunnen aanvoelen en aanvullen.

Wat ik leuk vond, was dat de docent zei na het eerste oefengesprek, dat ik alles wel een positieve draai probeer te geven. Ik heb al snel de neiging om mensen te enthousiasmeren. Hier moet ik wel mee oppassen, want een leermoment voor mij is om aandachtig naar de ander te luisteren.

Echt heel jammer dat ze deze lessen niet gaven op FHC. Dat zou echt heel nuttig zijn!

Waar liggen jouw grenzen als bedrijfsjournalist?

Toen we deze gastles kregen had ik er ontzettend veel zin in. Dit leek mij echt een interessant onderwerp. En dat idee had ik nog steeds toen ik na afloop het klaslokaal uitliep. Het was echt iets om goed over na te denken. Want waar liggen nu jouw grenzen als bedrijfsjournalist? Omdat ik er zelf geen ervaring mee had, vond ik het echt lastig om na te denken welke grenzen ik zou kunnen tegenkomen.

Van andere journalistiekstudenten hoorde ik wel dat zij geld voor een interview of een artikel te ver vinden gaan. Zij zouden dat dan ook niet aannemen. De gastdocent vertelde zijn eigen ervaring over uit eten gaan in een duur restaurant op de kosten van de geïnterviewde. In eerste instantie zou ik zelf denken: 'Dat doe je toch niet?'. Maar zodra hij de context uitlegde en vertelde dat hij een portret over die persoon aan het schrijven was, en hem al meerder malen ontmoet had, vond ik het niet zo vreemd meer. Dan kan het wel.

Maar waar liggen nu mijn grenzen? Pff, ik vind het echt een moeilijke vraag. En dat terwijl ik wel iemand ben die zichzelf heel erg aan haar principes houdt. Ik sta daar bekend om bij mijn vriendinnen en zelfs bij de vrienden van mijn vriend. Ik wil zo eerlijk mogelijk zijn in het leven en altijd de 'juiste' keuzes maken.

Ik denk dat mijn grenzen vooral liggen bij kwesties over eerlijkheid. Als je geld krijgt om over iets te schrijven wat niet waar is, dan zal ik daar heel veel moeite mee hebben en zelfs weigeren. Verder vind ik het moeilijk om te zeggen of ik kado's aan zal nemen. Dat hangt echt af van de situatie en de context. Op dit moment kan ik geen andere kwesties bedenken.

Blad in wording!

Nu we zien hoe alle verhalen vorm zijn gegeven in het magazine, wordt het allemaal tastbaarder. Maar het wordt ook iets waar je trots op kan zijn. Jij wilt natuurlijk dat jouw pagina met jouw verhaal een plaatje wordt in het magazine.

Ergens vind ik ons magazine wel tegenvallen qua vormgeving. De cover vind ik ontzettend leuk gedaan, je ziet dat daar moeite in is gestopt. Dat vind ik op alle andere pagina's veel minder. Voor mij oogt het nu alsof de vormgevers er de tekst in hebben geplakt en dan een foto erbij hebben gegooid. Ik mis echt de creativiteit. Het is veel wit en overzichtelijk, waardoor het goed te lezen is. Maar de vormgeving prikkelt mij als lezer helemaal niet. Ik heb het idee dat ik dit zelf ook had kunnen knippen en plakken in een Word document. 

Zij doen de opleiding grafische vormgeving, maar ik zie alleen maar knip en plakwerk. Zij halen naar mijn idee niet het optimale eruit. Wel weet ik dat ze maar 1 dag in de week er aan konden werken, dus ze flink wat haast hadden en zelfs in hun vrije tijd aan hebben gewerkt. Er zijn wel een aantal pagina's waarvoor dat niet geldt. Zo vind ik de pagina met de ingezonden brief naar de treinsteward wel super vormgegeven. Dat is nu echt een pagina die de aandacht trekt, puur door de vormgeving!

Wat ik knap vind, is dat ons tijdschrift wel één duidelijke lijn heeft. Ik heb andere tijdschriften gezien waar het een rommeltje was en elke pagina wel uit een ander tijdschrift leek. Dat wil je ook niet hebben.

Persoonlijke update

Ik schrijf deze persoonlijke update ertussen door. Deze blog gaat tenslotte over mijn persoonlijke voortgang op de minor en dit nieuws hoort daar ook bij. Mijn vriend heeft (nu 4 weken geleden) een ernstig motorongeluk gehad. Hij is diezelfde dag nog geopereerd door een traumachirurg in het ziekenhuis. Voor mij was het ontzettend schrikken toen ik het telefoontje kreeg dat mijn vriend in het ziekenhuis lag vanwege een motorongeluk. Een motorongeluk is namelijk altijd 10x ernstiger dan een auto-ongeluk omdat je veel kwetsbaarder bent als bestuurder.

'Gelukkig' is de schade vooral aan zijn rechterbeen. Zijn scheenbeen was op twee plaatsen gebroken en dat been heeft ook flink klem gezeten tussen zijn motor en een andere auto. De andere auto was in dit geval ook de schuldige aan het ongeluk. Wij krijgen daardoor alles vergoed van de verzekering. 

Maar, wij gaan over een kleine 2 weken naar New York zonder annuleringsverzekering en dan is het flink balen als je vriend tot op de dag van vandaag niet kan lopen. De rolstoel hebben we al doorgegeven aan de vliegmaatschappij, want die moet zeker mee.

Maar goed, dit alles heeft ook mijn schoolwerk een beetje aan de kant gegooid. Mijn vriend mocht namelijk na drie dagen terug naar huis. En aangezien ik al meer dan anderhalf jaar samen woon met hem, kwam de zorg vooral op mijn schouders. Helaas, waren zijn ouders nergens te bekennen terwijl zij heel de dag thuis zitten niks te doen. Nee, het verzorgen van Wouter vonden ze mijn taak. Daar was ik toch zijn vriendin voor? 

Hierdoor was ik genoodzaakt om de eerste twee weken thuis te blijven. Ik kon werkelijk niet weg, omdat Wouter alleen maar op bed kon liggen en zijn benen niet te verplaatsen waren. Gelukkig waren deze twee weken school, maar 3 lesdagen en 1 toetsdag. En van die toetsdag baal ik het meest. Nu moet ik mee gaan doen met de herkansing na de kerstvakantie. Meteen de dinsdag al! Eerst een hele dag presentaties aanhoren en ik moet ons magazine ook zelf gaan presenteren.'s Avonds meteen de toets er achteraan. Dan heb ik het niet eens over de jetlag die ik zal hebben als ik de zondag ervoor terug uit New York kom met het vliegtuig. Balen!

Ik lig nu goed op schema met mijn opdrachten, alleen deze blog verdiende nog een update. Maar mijn bouwplan en tekst zijn ingeleverd bij dhr. Kaashoek. En aan de mail te lezen van hem, waren er nog veel studenten die niks hadden ingeleverd. Deze middag zal ook mijn blog weer ingehaald zijn.

Productie, hoe is het gegaan?

Jeeeuh, doet een vreugdedansje! Ik mocht eindelijk gaan schrijven! En ik had nog een leuk onderwerp ook. Dat was nogal een gedoe in ons groepje. Tijdens de brainstormsessie had ik twee mensen in mijn groep zitten die overal commentaar op hadden en zelf nul-komma-nul inbreng hadden.

Jammer genoeg zijn er veel onderwerpen van mij gesneuveld. Zoals het idee om verschillende ontbijtjes samen te stellen voor studenten op het station voor onder de 3,50 euro. Ook de agenda met festivals was bijna de prullenbak in verdwenen. Gelukkig vond Mark het ook een stom idee om die te schrappen.

Maar ik had gevochten (verbaal dan) voor mijn onderwerp. Ik had het zelf bedacht en ik vond dat er wat meer pit in ons tijdschrift mocht. Het was nog aan de brave kant. Ik mocht het stuk over liefde en seks in de trein schrijven. Dus dat heb ik dan ook gedaan.

Ik ben begonnen met lijntjes uitgooien om mensen te zoeken die hun grote liefde in de trein hadden ontmoet en naar mensen die wel eens seks in de trein hadden gehad. Bleek toch veel moeilijker dan ik in eerste instantie dacht. Maar uiteindelijk heb ik ze gevonden! De jongen die seks had gehad in de trein, bleek een vriend van een teamgenoot en die wilde zijn verhaal maar al te graag vertellen.

Ook had ik contact opgenomen met een flirtcoach. Ester Popelier. Zij is van de Flirtcompany en heeft al meerdere keren items gemaakt op televisie. Tijd voor een real life interview had ze niet, maar ik mocht haar wel een middagje bellen en mijn vragen op haar afvuren. Daar heb ik zeker gebruik van gemaakt. O, ja ik had haar benaderd via Twitter. Volgens de journalistiek studenten was dit echt een slecht idee, en had ik beter een mail kunnen sturen. Maar, binnen 10 minuten had ik een afspraak. Ik houd van Social Media! Ik merk wel dat wij als communicatie studenten dingen soms echt anders aanpakken dan journalistiek studenten. Wij fladderen overal een beetje door heen en ik heb het idee dat journalistiek studenten alles volgens de regeltjes doen. Die ik weer ouderwets en achterhaald vind :P

Ik vond dit echt het leukste deel van de minor. Lekker schrijven en bezig zijn met mijn verhaal. Ik had overigens nog meer artikelen, maar dit was echt mijn hoofdartikel. Samen met Nadine had ik nog een artikel over mensen die wij in het Openbaar Vervoer tegenkwamen. Zo spraken wij mensen aan met een opvallende tas of iets dergelijks en vroegen naar hun verhaal. Dit was wel echt iets waarbij ik uit mijn comfort zone moest stappen. Zomaar, mensen aanspreken op straat en dan ook nog eens om een foto vragen! Aarrrggh, eng! Haha..

Wat mij heel erg meeviel was dat ik bijna geen feedback had gekregen op mijn artikel. Ymke en Wouter (de eindredactie) vonden mijn artikel blijkbaar erg goed! Zelfs Mark had bijna niks aan te merken op mijn artikel. Zeker niet vergeleken met Wouter en Ymke. Ik vond het wel vervelend dat Ymke en Wouter heel erg deden alsof zij alles zo goed wisten en bijvoorbeeld mijn titels niet goed vonden. En dat terwijl ik later de complimenten van Mark kreeg voor mijn titel. Beetje jammer dat het zo gegaan is.