'Gelukkig' is de schade vooral aan zijn rechterbeen. Zijn scheenbeen was op twee plaatsen gebroken en dat been heeft ook flink klem gezeten tussen zijn motor en een andere auto. De andere auto was in dit geval ook de schuldige aan het ongeluk. Wij krijgen daardoor alles vergoed van de verzekering.
Maar, wij gaan over een kleine 2 weken naar New York zonder annuleringsverzekering en dan is het flink balen als je vriend tot op de dag van vandaag niet kan lopen. De rolstoel hebben we al doorgegeven aan de vliegmaatschappij, want die moet zeker mee.
Maar goed, dit alles heeft ook mijn schoolwerk een beetje aan de kant gegooid. Mijn vriend mocht namelijk na drie dagen terug naar huis. En aangezien ik al meer dan anderhalf jaar samen woon met hem, kwam de zorg vooral op mijn schouders. Helaas, waren zijn ouders nergens te bekennen terwijl zij heel de dag thuis zitten niks te doen. Nee, het verzorgen van Wouter vonden ze mijn taak. Daar was ik toch zijn vriendin voor?
Hierdoor was ik genoodzaakt om de eerste twee weken thuis te blijven. Ik kon werkelijk niet weg, omdat Wouter alleen maar op bed kon liggen en zijn benen niet te verplaatsen waren. Gelukkig waren deze twee weken school, maar 3 lesdagen en 1 toetsdag. En van die toetsdag baal ik het meest. Nu moet ik mee gaan doen met de herkansing na de kerstvakantie. Meteen de dinsdag al! Eerst een hele dag presentaties aanhoren en ik moet ons magazine ook zelf gaan presenteren.'s Avonds meteen de toets er achteraan. Dan heb ik het niet eens over de jetlag die ik zal hebben als ik de zondag ervoor terug uit New York kom met het vliegtuig. Balen!
Ik lig nu goed op schema met mijn opdrachten, alleen deze blog verdiende nog een update. Maar mijn bouwplan en tekst zijn ingeleverd bij dhr. Kaashoek. En aan de mail te lezen van hem, waren er nog veel studenten die niks hadden ingeleverd. Deze middag zal ook mijn blog weer ingehaald zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten