Jammer genoeg zijn er veel onderwerpen van mij gesneuveld. Zoals het idee om verschillende ontbijtjes samen te stellen voor studenten op het station voor onder de 3,50 euro. Ook de agenda met festivals was bijna de prullenbak in verdwenen. Gelukkig vond Mark het ook een stom idee om die te schrappen.
Maar ik had gevochten (verbaal dan) voor mijn onderwerp. Ik had het zelf bedacht en ik vond dat er wat meer pit in ons tijdschrift mocht. Het was nog aan de brave kant. Ik mocht het stuk over liefde en seks in de trein schrijven. Dus dat heb ik dan ook gedaan.
Ik ben begonnen met lijntjes uitgooien om mensen te zoeken die hun grote liefde in de trein hadden ontmoet en naar mensen die wel eens seks in de trein hadden gehad. Bleek toch veel moeilijker dan ik in eerste instantie dacht. Maar uiteindelijk heb ik ze gevonden! De jongen die seks had gehad in de trein, bleek een vriend van een teamgenoot en die wilde zijn verhaal maar al te graag vertellen.
Ook had ik contact opgenomen met een flirtcoach. Ester Popelier. Zij is van de Flirtcompany en heeft al meerdere keren items gemaakt op televisie. Tijd voor een real life interview had ze niet, maar ik mocht haar wel een middagje bellen en mijn vragen op haar afvuren. Daar heb ik zeker gebruik van gemaakt. O, ja ik had haar benaderd via Twitter. Volgens de journalistiek studenten was dit echt een slecht idee, en had ik beter een mail kunnen sturen. Maar, binnen 10 minuten had ik een afspraak. Ik houd van Social Media! Ik merk wel dat wij als communicatie studenten dingen soms echt anders aanpakken dan journalistiek studenten. Wij fladderen overal een beetje door heen en ik heb het idee dat journalistiek studenten alles volgens de regeltjes doen. Die ik weer ouderwets en achterhaald vind :P
Ik vond dit echt het leukste deel van de minor. Lekker schrijven en bezig zijn met mijn verhaal. Ik had overigens nog meer artikelen, maar dit was echt mijn hoofdartikel. Samen met Nadine had ik nog een artikel over mensen die wij in het Openbaar Vervoer tegenkwamen. Zo spraken wij mensen aan met een opvallende tas of iets dergelijks en vroegen naar hun verhaal. Dit was wel echt iets waarbij ik uit mijn comfort zone moest stappen. Zomaar, mensen aanspreken op straat en dan ook nog eens om een foto vragen! Aarrrggh, eng! Haha..
Wat mij heel erg meeviel was dat ik bijna geen feedback had gekregen op mijn artikel. Ymke en Wouter (de eindredactie) vonden mijn artikel blijkbaar erg goed! Zelfs Mark had bijna niks aan te merken op mijn artikel. Zeker niet vergeleken met Wouter en Ymke. Ik vond het wel vervelend dat Ymke en Wouter heel erg deden alsof zij alles zo goed wisten en bijvoorbeeld mijn titels niet goed vonden. En dat terwijl ik later de complimenten van Mark kreeg voor mijn titel. Beetje jammer dat het zo gegaan is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten