Waar liggen jouw grenzen als bedrijfsjournalist?

Toen we deze gastles kregen had ik er ontzettend veel zin in. Dit leek mij echt een interessant onderwerp. En dat idee had ik nog steeds toen ik na afloop het klaslokaal uitliep. Het was echt iets om goed over na te denken. Want waar liggen nu jouw grenzen als bedrijfsjournalist? Omdat ik er zelf geen ervaring mee had, vond ik het echt lastig om na te denken welke grenzen ik zou kunnen tegenkomen.

Van andere journalistiekstudenten hoorde ik wel dat zij geld voor een interview of een artikel te ver vinden gaan. Zij zouden dat dan ook niet aannemen. De gastdocent vertelde zijn eigen ervaring over uit eten gaan in een duur restaurant op de kosten van de geïnterviewde. In eerste instantie zou ik zelf denken: 'Dat doe je toch niet?'. Maar zodra hij de context uitlegde en vertelde dat hij een portret over die persoon aan het schrijven was, en hem al meerder malen ontmoet had, vond ik het niet zo vreemd meer. Dan kan het wel.

Maar waar liggen nu mijn grenzen? Pff, ik vind het echt een moeilijke vraag. En dat terwijl ik wel iemand ben die zichzelf heel erg aan haar principes houdt. Ik sta daar bekend om bij mijn vriendinnen en zelfs bij de vrienden van mijn vriend. Ik wil zo eerlijk mogelijk zijn in het leven en altijd de 'juiste' keuzes maken.

Ik denk dat mijn grenzen vooral liggen bij kwesties over eerlijkheid. Als je geld krijgt om over iets te schrijven wat niet waar is, dan zal ik daar heel veel moeite mee hebben en zelfs weigeren. Verder vind ik het moeilijk om te zeggen of ik kado's aan zal nemen. Dat hangt echt af van de situatie en de context. Op dit moment kan ik geen andere kwesties bedenken.

Blad in wording!

Nu we zien hoe alle verhalen vorm zijn gegeven in het magazine, wordt het allemaal tastbaarder. Maar het wordt ook iets waar je trots op kan zijn. Jij wilt natuurlijk dat jouw pagina met jouw verhaal een plaatje wordt in het magazine.

Ergens vind ik ons magazine wel tegenvallen qua vormgeving. De cover vind ik ontzettend leuk gedaan, je ziet dat daar moeite in is gestopt. Dat vind ik op alle andere pagina's veel minder. Voor mij oogt het nu alsof de vormgevers er de tekst in hebben geplakt en dan een foto erbij hebben gegooid. Ik mis echt de creativiteit. Het is veel wit en overzichtelijk, waardoor het goed te lezen is. Maar de vormgeving prikkelt mij als lezer helemaal niet. Ik heb het idee dat ik dit zelf ook had kunnen knippen en plakken in een Word document. 

Zij doen de opleiding grafische vormgeving, maar ik zie alleen maar knip en plakwerk. Zij halen naar mijn idee niet het optimale eruit. Wel weet ik dat ze maar 1 dag in de week er aan konden werken, dus ze flink wat haast hadden en zelfs in hun vrije tijd aan hebben gewerkt. Er zijn wel een aantal pagina's waarvoor dat niet geldt. Zo vind ik de pagina met de ingezonden brief naar de treinsteward wel super vormgegeven. Dat is nu echt een pagina die de aandacht trekt, puur door de vormgeving!

Wat ik knap vind, is dat ons tijdschrift wel één duidelijke lijn heeft. Ik heb andere tijdschriften gezien waar het een rommeltje was en elke pagina wel uit een ander tijdschrift leek. Dat wil je ook niet hebben.

Persoonlijke update

Ik schrijf deze persoonlijke update ertussen door. Deze blog gaat tenslotte over mijn persoonlijke voortgang op de minor en dit nieuws hoort daar ook bij. Mijn vriend heeft (nu 4 weken geleden) een ernstig motorongeluk gehad. Hij is diezelfde dag nog geopereerd door een traumachirurg in het ziekenhuis. Voor mij was het ontzettend schrikken toen ik het telefoontje kreeg dat mijn vriend in het ziekenhuis lag vanwege een motorongeluk. Een motorongeluk is namelijk altijd 10x ernstiger dan een auto-ongeluk omdat je veel kwetsbaarder bent als bestuurder.

'Gelukkig' is de schade vooral aan zijn rechterbeen. Zijn scheenbeen was op twee plaatsen gebroken en dat been heeft ook flink klem gezeten tussen zijn motor en een andere auto. De andere auto was in dit geval ook de schuldige aan het ongeluk. Wij krijgen daardoor alles vergoed van de verzekering. 

Maar, wij gaan over een kleine 2 weken naar New York zonder annuleringsverzekering en dan is het flink balen als je vriend tot op de dag van vandaag niet kan lopen. De rolstoel hebben we al doorgegeven aan de vliegmaatschappij, want die moet zeker mee.

Maar goed, dit alles heeft ook mijn schoolwerk een beetje aan de kant gegooid. Mijn vriend mocht namelijk na drie dagen terug naar huis. En aangezien ik al meer dan anderhalf jaar samen woon met hem, kwam de zorg vooral op mijn schouders. Helaas, waren zijn ouders nergens te bekennen terwijl zij heel de dag thuis zitten niks te doen. Nee, het verzorgen van Wouter vonden ze mijn taak. Daar was ik toch zijn vriendin voor? 

Hierdoor was ik genoodzaakt om de eerste twee weken thuis te blijven. Ik kon werkelijk niet weg, omdat Wouter alleen maar op bed kon liggen en zijn benen niet te verplaatsen waren. Gelukkig waren deze twee weken school, maar 3 lesdagen en 1 toetsdag. En van die toetsdag baal ik het meest. Nu moet ik mee gaan doen met de herkansing na de kerstvakantie. Meteen de dinsdag al! Eerst een hele dag presentaties aanhoren en ik moet ons magazine ook zelf gaan presenteren.'s Avonds meteen de toets er achteraan. Dan heb ik het niet eens over de jetlag die ik zal hebben als ik de zondag ervoor terug uit New York kom met het vliegtuig. Balen!

Ik lig nu goed op schema met mijn opdrachten, alleen deze blog verdiende nog een update. Maar mijn bouwplan en tekst zijn ingeleverd bij dhr. Kaashoek. En aan de mail te lezen van hem, waren er nog veel studenten die niks hadden ingeleverd. Deze middag zal ook mijn blog weer ingehaald zijn.

Productie, hoe is het gegaan?

Jeeeuh, doet een vreugdedansje! Ik mocht eindelijk gaan schrijven! En ik had nog een leuk onderwerp ook. Dat was nogal een gedoe in ons groepje. Tijdens de brainstormsessie had ik twee mensen in mijn groep zitten die overal commentaar op hadden en zelf nul-komma-nul inbreng hadden.

Jammer genoeg zijn er veel onderwerpen van mij gesneuveld. Zoals het idee om verschillende ontbijtjes samen te stellen voor studenten op het station voor onder de 3,50 euro. Ook de agenda met festivals was bijna de prullenbak in verdwenen. Gelukkig vond Mark het ook een stom idee om die te schrappen.

Maar ik had gevochten (verbaal dan) voor mijn onderwerp. Ik had het zelf bedacht en ik vond dat er wat meer pit in ons tijdschrift mocht. Het was nog aan de brave kant. Ik mocht het stuk over liefde en seks in de trein schrijven. Dus dat heb ik dan ook gedaan.

Ik ben begonnen met lijntjes uitgooien om mensen te zoeken die hun grote liefde in de trein hadden ontmoet en naar mensen die wel eens seks in de trein hadden gehad. Bleek toch veel moeilijker dan ik in eerste instantie dacht. Maar uiteindelijk heb ik ze gevonden! De jongen die seks had gehad in de trein, bleek een vriend van een teamgenoot en die wilde zijn verhaal maar al te graag vertellen.

Ook had ik contact opgenomen met een flirtcoach. Ester Popelier. Zij is van de Flirtcompany en heeft al meerdere keren items gemaakt op televisie. Tijd voor een real life interview had ze niet, maar ik mocht haar wel een middagje bellen en mijn vragen op haar afvuren. Daar heb ik zeker gebruik van gemaakt. O, ja ik had haar benaderd via Twitter. Volgens de journalistiek studenten was dit echt een slecht idee, en had ik beter een mail kunnen sturen. Maar, binnen 10 minuten had ik een afspraak. Ik houd van Social Media! Ik merk wel dat wij als communicatie studenten dingen soms echt anders aanpakken dan journalistiek studenten. Wij fladderen overal een beetje door heen en ik heb het idee dat journalistiek studenten alles volgens de regeltjes doen. Die ik weer ouderwets en achterhaald vind :P

Ik vond dit echt het leukste deel van de minor. Lekker schrijven en bezig zijn met mijn verhaal. Ik had overigens nog meer artikelen, maar dit was echt mijn hoofdartikel. Samen met Nadine had ik nog een artikel over mensen die wij in het Openbaar Vervoer tegenkwamen. Zo spraken wij mensen aan met een opvallende tas of iets dergelijks en vroegen naar hun verhaal. Dit was wel echt iets waarbij ik uit mijn comfort zone moest stappen. Zomaar, mensen aanspreken op straat en dan ook nog eens om een foto vragen! Aarrrggh, eng! Haha..

Wat mij heel erg meeviel was dat ik bijna geen feedback had gekregen op mijn artikel. Ymke en Wouter (de eindredactie) vonden mijn artikel blijkbaar erg goed! Zelfs Mark had bijna niks aan te merken op mijn artikel. Zeker niet vergeleken met Wouter en Ymke. Ik vond het wel vervelend dat Ymke en Wouter heel erg deden alsof zij alles zo goed wisten en bijvoorbeeld mijn titels niet goed vonden. En dat terwijl ik later de complimenten van Mark kreeg voor mijn titel. Beetje jammer dat het zo gegaan is.

Keuze vormgever

Ik denk dat wij allemaal erg benieuwd waren naar de voorstellen van het Glu. Nu werd je tijdschrift echt tastbaar. Wij hadden drie voorstellen gekregen en bij het nabespreken waren we het unaniem eens dat tijdschrift nummer één echt de beste/mooiste was. 

De andere voorstellen vonden wij beduidend minder mooi. Nummer twee was niet echt spannend of vernieuwend. Het was zo simpel, dat je bijna denkt dat je het zelf nog mooier kan. Nummer drie vond ik wel de meest creatieve. Die jongen was in zijn eentje en had echt zijn best gedaan. Alleen het was wel een rommeltje, beetje knip en plakwerk. Jammer dat hij in zijn eentje was, dan kost het ook veel meer tijd. Deze jongen was ook de enigste die na onze feedback echt een compleet nieuw voorstel had gemaakt. De rest had echt miniscule verbeteringen gemaakt.

Hierboven zie je het 'winnende' voorstel. Wat ons erg aansprak was dat ze gebruik hadden gemaakt van kleine details. Zo hebben ze bovenaan de pagina in het stippellijntje gebruik gemaakt van symbolen uit het openbaar vervoer die bij de tekst passen.

Ook zat in dit voorstel veel beweging. Dit door foto's die elkaar een beetje overlappen, driehoekjes, tekstvakken. Ook de rondjes met informatie over de foto of quote's erin sprak ons erg aan als groep.

Als groep was het makkelijk om het winnende voorstel te kiezen omdat iedereen de voorkeur voor nummer één had. Ik denk dat de verschillen van smaak pas later aan bod kwamen, bij het beslissen over de inhoud van het magazine.