Waar liggen jouw grenzen als bedrijfsjournalist?

Toen we deze gastles kregen had ik er ontzettend veel zin in. Dit leek mij echt een interessant onderwerp. En dat idee had ik nog steeds toen ik na afloop het klaslokaal uitliep. Het was echt iets om goed over na te denken. Want waar liggen nu jouw grenzen als bedrijfsjournalist? Omdat ik er zelf geen ervaring mee had, vond ik het echt lastig om na te denken welke grenzen ik zou kunnen tegenkomen.

Van andere journalistiekstudenten hoorde ik wel dat zij geld voor een interview of een artikel te ver vinden gaan. Zij zouden dat dan ook niet aannemen. De gastdocent vertelde zijn eigen ervaring over uit eten gaan in een duur restaurant op de kosten van de geïnterviewde. In eerste instantie zou ik zelf denken: 'Dat doe je toch niet?'. Maar zodra hij de context uitlegde en vertelde dat hij een portret over die persoon aan het schrijven was, en hem al meerder malen ontmoet had, vond ik het niet zo vreemd meer. Dan kan het wel.

Maar waar liggen nu mijn grenzen? Pff, ik vind het echt een moeilijke vraag. En dat terwijl ik wel iemand ben die zichzelf heel erg aan haar principes houdt. Ik sta daar bekend om bij mijn vriendinnen en zelfs bij de vrienden van mijn vriend. Ik wil zo eerlijk mogelijk zijn in het leven en altijd de 'juiste' keuzes maken.

Ik denk dat mijn grenzen vooral liggen bij kwesties over eerlijkheid. Als je geld krijgt om over iets te schrijven wat niet waar is, dan zal ik daar heel veel moeite mee hebben en zelfs weigeren. Verder vind ik het moeilijk om te zeggen of ik kado's aan zal nemen. Dat hangt echt af van de situatie en de context. Op dit moment kan ik geen andere kwesties bedenken.

Blad in wording!

Nu we zien hoe alle verhalen vorm zijn gegeven in het magazine, wordt het allemaal tastbaarder. Maar het wordt ook iets waar je trots op kan zijn. Jij wilt natuurlijk dat jouw pagina met jouw verhaal een plaatje wordt in het magazine.

Ergens vind ik ons magazine wel tegenvallen qua vormgeving. De cover vind ik ontzettend leuk gedaan, je ziet dat daar moeite in is gestopt. Dat vind ik op alle andere pagina's veel minder. Voor mij oogt het nu alsof de vormgevers er de tekst in hebben geplakt en dan een foto erbij hebben gegooid. Ik mis echt de creativiteit. Het is veel wit en overzichtelijk, waardoor het goed te lezen is. Maar de vormgeving prikkelt mij als lezer helemaal niet. Ik heb het idee dat ik dit zelf ook had kunnen knippen en plakken in een Word document. 

Zij doen de opleiding grafische vormgeving, maar ik zie alleen maar knip en plakwerk. Zij halen naar mijn idee niet het optimale eruit. Wel weet ik dat ze maar 1 dag in de week er aan konden werken, dus ze flink wat haast hadden en zelfs in hun vrije tijd aan hebben gewerkt. Er zijn wel een aantal pagina's waarvoor dat niet geldt. Zo vind ik de pagina met de ingezonden brief naar de treinsteward wel super vormgegeven. Dat is nu echt een pagina die de aandacht trekt, puur door de vormgeving!

Wat ik knap vind, is dat ons tijdschrift wel één duidelijke lijn heeft. Ik heb andere tijdschriften gezien waar het een rommeltje was en elke pagina wel uit een ander tijdschrift leek. Dat wil je ook niet hebben.

Persoonlijke update

Ik schrijf deze persoonlijke update ertussen door. Deze blog gaat tenslotte over mijn persoonlijke voortgang op de minor en dit nieuws hoort daar ook bij. Mijn vriend heeft (nu 4 weken geleden) een ernstig motorongeluk gehad. Hij is diezelfde dag nog geopereerd door een traumachirurg in het ziekenhuis. Voor mij was het ontzettend schrikken toen ik het telefoontje kreeg dat mijn vriend in het ziekenhuis lag vanwege een motorongeluk. Een motorongeluk is namelijk altijd 10x ernstiger dan een auto-ongeluk omdat je veel kwetsbaarder bent als bestuurder.

'Gelukkig' is de schade vooral aan zijn rechterbeen. Zijn scheenbeen was op twee plaatsen gebroken en dat been heeft ook flink klem gezeten tussen zijn motor en een andere auto. De andere auto was in dit geval ook de schuldige aan het ongeluk. Wij krijgen daardoor alles vergoed van de verzekering. 

Maar, wij gaan over een kleine 2 weken naar New York zonder annuleringsverzekering en dan is het flink balen als je vriend tot op de dag van vandaag niet kan lopen. De rolstoel hebben we al doorgegeven aan de vliegmaatschappij, want die moet zeker mee.

Maar goed, dit alles heeft ook mijn schoolwerk een beetje aan de kant gegooid. Mijn vriend mocht namelijk na drie dagen terug naar huis. En aangezien ik al meer dan anderhalf jaar samen woon met hem, kwam de zorg vooral op mijn schouders. Helaas, waren zijn ouders nergens te bekennen terwijl zij heel de dag thuis zitten niks te doen. Nee, het verzorgen van Wouter vonden ze mijn taak. Daar was ik toch zijn vriendin voor? 

Hierdoor was ik genoodzaakt om de eerste twee weken thuis te blijven. Ik kon werkelijk niet weg, omdat Wouter alleen maar op bed kon liggen en zijn benen niet te verplaatsen waren. Gelukkig waren deze twee weken school, maar 3 lesdagen en 1 toetsdag. En van die toetsdag baal ik het meest. Nu moet ik mee gaan doen met de herkansing na de kerstvakantie. Meteen de dinsdag al! Eerst een hele dag presentaties aanhoren en ik moet ons magazine ook zelf gaan presenteren.'s Avonds meteen de toets er achteraan. Dan heb ik het niet eens over de jetlag die ik zal hebben als ik de zondag ervoor terug uit New York kom met het vliegtuig. Balen!

Ik lig nu goed op schema met mijn opdrachten, alleen deze blog verdiende nog een update. Maar mijn bouwplan en tekst zijn ingeleverd bij dhr. Kaashoek. En aan de mail te lezen van hem, waren er nog veel studenten die niks hadden ingeleverd. Deze middag zal ook mijn blog weer ingehaald zijn.

Productie, hoe is het gegaan?

Jeeeuh, doet een vreugdedansje! Ik mocht eindelijk gaan schrijven! En ik had nog een leuk onderwerp ook. Dat was nogal een gedoe in ons groepje. Tijdens de brainstormsessie had ik twee mensen in mijn groep zitten die overal commentaar op hadden en zelf nul-komma-nul inbreng hadden.

Jammer genoeg zijn er veel onderwerpen van mij gesneuveld. Zoals het idee om verschillende ontbijtjes samen te stellen voor studenten op het station voor onder de 3,50 euro. Ook de agenda met festivals was bijna de prullenbak in verdwenen. Gelukkig vond Mark het ook een stom idee om die te schrappen.

Maar ik had gevochten (verbaal dan) voor mijn onderwerp. Ik had het zelf bedacht en ik vond dat er wat meer pit in ons tijdschrift mocht. Het was nog aan de brave kant. Ik mocht het stuk over liefde en seks in de trein schrijven. Dus dat heb ik dan ook gedaan.

Ik ben begonnen met lijntjes uitgooien om mensen te zoeken die hun grote liefde in de trein hadden ontmoet en naar mensen die wel eens seks in de trein hadden gehad. Bleek toch veel moeilijker dan ik in eerste instantie dacht. Maar uiteindelijk heb ik ze gevonden! De jongen die seks had gehad in de trein, bleek een vriend van een teamgenoot en die wilde zijn verhaal maar al te graag vertellen.

Ook had ik contact opgenomen met een flirtcoach. Ester Popelier. Zij is van de Flirtcompany en heeft al meerdere keren items gemaakt op televisie. Tijd voor een real life interview had ze niet, maar ik mocht haar wel een middagje bellen en mijn vragen op haar afvuren. Daar heb ik zeker gebruik van gemaakt. O, ja ik had haar benaderd via Twitter. Volgens de journalistiek studenten was dit echt een slecht idee, en had ik beter een mail kunnen sturen. Maar, binnen 10 minuten had ik een afspraak. Ik houd van Social Media! Ik merk wel dat wij als communicatie studenten dingen soms echt anders aanpakken dan journalistiek studenten. Wij fladderen overal een beetje door heen en ik heb het idee dat journalistiek studenten alles volgens de regeltjes doen. Die ik weer ouderwets en achterhaald vind :P

Ik vond dit echt het leukste deel van de minor. Lekker schrijven en bezig zijn met mijn verhaal. Ik had overigens nog meer artikelen, maar dit was echt mijn hoofdartikel. Samen met Nadine had ik nog een artikel over mensen die wij in het Openbaar Vervoer tegenkwamen. Zo spraken wij mensen aan met een opvallende tas of iets dergelijks en vroegen naar hun verhaal. Dit was wel echt iets waarbij ik uit mijn comfort zone moest stappen. Zomaar, mensen aanspreken op straat en dan ook nog eens om een foto vragen! Aarrrggh, eng! Haha..

Wat mij heel erg meeviel was dat ik bijna geen feedback had gekregen op mijn artikel. Ymke en Wouter (de eindredactie) vonden mijn artikel blijkbaar erg goed! Zelfs Mark had bijna niks aan te merken op mijn artikel. Zeker niet vergeleken met Wouter en Ymke. Ik vond het wel vervelend dat Ymke en Wouter heel erg deden alsof zij alles zo goed wisten en bijvoorbeeld mijn titels niet goed vonden. En dat terwijl ik later de complimenten van Mark kreeg voor mijn titel. Beetje jammer dat het zo gegaan is.

Keuze vormgever

Ik denk dat wij allemaal erg benieuwd waren naar de voorstellen van het Glu. Nu werd je tijdschrift echt tastbaar. Wij hadden drie voorstellen gekregen en bij het nabespreken waren we het unaniem eens dat tijdschrift nummer één echt de beste/mooiste was. 

De andere voorstellen vonden wij beduidend minder mooi. Nummer twee was niet echt spannend of vernieuwend. Het was zo simpel, dat je bijna denkt dat je het zelf nog mooier kan. Nummer drie vond ik wel de meest creatieve. Die jongen was in zijn eentje en had echt zijn best gedaan. Alleen het was wel een rommeltje, beetje knip en plakwerk. Jammer dat hij in zijn eentje was, dan kost het ook veel meer tijd. Deze jongen was ook de enigste die na onze feedback echt een compleet nieuw voorstel had gemaakt. De rest had echt miniscule verbeteringen gemaakt.

Hierboven zie je het 'winnende' voorstel. Wat ons erg aansprak was dat ze gebruik hadden gemaakt van kleine details. Zo hebben ze bovenaan de pagina in het stippellijntje gebruik gemaakt van symbolen uit het openbaar vervoer die bij de tekst passen.

Ook zat in dit voorstel veel beweging. Dit door foto's die elkaar een beetje overlappen, driehoekjes, tekstvakken. Ook de rondjes met informatie over de foto of quote's erin sprak ons erg aan als groep.

Als groep was het makkelijk om het winnende voorstel te kiezen omdat iedereen de voorkeur voor nummer één had. Ik denk dat de verschillen van smaak pas later aan bod kwamen, bij het beslissen over de inhoud van het magazine.

Mijn redactierol, waarom deze?

Deze week hebben we de rollen verdeeld voor de redactie van ons blad 'OVeral'. Mijn teamleden hadden al snel een rol voor ogen die ze graag wilde hebben. Prima, ik word wel redacteur. Afgelopen jaar ben ik teamleider geweest van een communicatiebureau en ik weet hoe stressvol het kan zijn als je zoveel verantwoordelijkheid hebt. Zeker als je zo perfectionistisch als ik ben en dingen niet goed los kan laten. Ik denk ook dat ik als 'jonkie' prima af ben met een rol als redacteur. Daarvoor kwam ik hier ook. Om te leren schrijven. Nu kan ik daar al mijn focus op leggen, dus ik ben meer dan tevreden. Lekker aan de slag met interviews en artikelen schrijven. Verder vind ik het ook fijn dat ik nu van mijn teamleden feedback kan krijgen.

En, ik kom al lekker veel onbekende begrippen tegen! Mijn motivatie is echt weer terug. Zeker nadat we de voorstellen van het GLU hebben gezien. Het wordt nu echt iets tastbaars.

Voorstellen van het GLU

Ondanks dat deze dag een hele lange dag was, waarin we veel moesten luisteren, vond ik het echt een topdag! Ik zag er heel erg naar uit om te zien wat de GLU studenten met ons blad hadden bedacht/gemaakt.

Handig, vond ik dat we eerst werden vrijgelaten in het lokaal en we op deze manier even snel konden zien wat er allemaal was gemaakt. Je bent natuurlijk ook nieuwsgierig naar de voorstellen van de andere bladen. Ik tenminste wel! Wat mij in het klaslokaal opviel was dat sommige voorstellen er echt uit sprongen en andere vond ik wel een beetje amateuristisch.

Maar wat vonden wij van onze voorstellen? In ons groepje vond eigenlijk meteen iedereen het eerste voorstel het beste. Deze groep had echt naar onze wensen geluisterd en veel moeite gedaan. Dat kon je zien aan de manier waarop ze dingen hadden gedaan. Overal zat een achterliggende gedachte achter en niks was gedaan omdat ze het 'gewoon mooi' vonden. Ook was er erg op de details gelet.

Maar, dit was het eerste voorstel. We hebben nu elk groepje feedback gegeven en ik ben benieuwd wat daar mee gedaan is. Misschien verandert onze keuze nu wel. En is nummer 1 niet meer onze favoriet. We zullen het gaan zien.

Voor mij had ik dit echt even nodig. Doordat het meer tastbaarder werd, kreeg ik veel meer zin om eraan te gaan werken. Mijn motivatie en energie hebben echt een flinke boost gekregen! Nu wil ik ook dat ons tijdschrift het allerleukste word. Haha..

We zullen het zien over een paar weken! Eerst snel contact zoeken met mensen voor mijn interviews. Hoewel Nadine en ik diezelfde dag nog meteen zijn begonnen op het station. We hadden meteen mensen aangesproken en gevraagd naar hun verhalen. En daar zit al een mooie tussen!

Brainstormen

Wow, wat is brainstormen een verschil met hier op de opleiding en de opleiding Communicatie die ik volg in Eindhoven. Wanneer vind ik een brainstorm goed? Op het moment dat iedereen er evenveel energie in steekt. Als je alles kan roepen en niks te gek is. Het woord "Ja, maar'' niet aan bod komt. 

Ik weet niet of het aan onze groep lag, of dat sommige moe waren. Maar de brainstorm verliep een beetje stroefjes. Dit heeft naar mijn idee meerdere redenen. Als ik dingen roep die in mij opkomen, dan schrijf je die op. Je gaat dan niet als een ander teamlid, alles ter plekke beoordelen. Weg met de 'Ja, maar ik denk dat dat geen goed idee is.' Nee, roepen in wat er in je opkomt, zo kom je op de meeste ideeën en geef je elkaar energie. Een brainstorm gaat moeilijk als er steeds iemand in de groep commentaar heeft. De hele flow gooi je daar mee weg. Mensen gaan eerst goed nadenken voordat ze iets gaan roepen. Dag spontaniteit! 

Uiteindelijk hadden we genoeg dingen op tafel, maar het had wel wat vlotter gekund. Ook baalde ik er een beetje van dat we een spelbreker in het midden hadden die alles afkeurde en zelf met geen ideeën aankwam. Mijn leermoment is wel geweest dat ik op dat moment mijn mond moet open trekken en niet zo snel over mij heen moet laten lopen. 

Wat vind ik nu van de minor?

Eerlijk gezegd, valt de minor tot nu toe een beetje tegen. Voor mijn gevoel zijn er veel lessen die langdradig zijn of herhaling voor mij. Hierdoor daalt mijn motivatie. Er zijn een aantal dagen dat ik naar huis ga met de trein en aan mijn medestudenten van FHC nu afvraag wat ik nu die dag voor nieuws heb geleerd. Ik ben trouwens niet de enigste die dit vind. FHJ studenten zeggen zelfs tegen ons dat wij 'gebruikt' worden om hun iets te leren.

De lessen die ik nuttig vind zijn creatief schrijven en de lessen over een bladanalyse. Maar zelfs een bladanalyse hebben wij al eens gemaakt op de opleiding. Prima, dat je die lessen aan FHJ studenten geeft, maar stuur ons dan naar huis.

Dan moesten wij nog eens de eerste les marketing aanwezig zijn, waarom in hemelsnaam? Om voor de 246ste keer te horen hoe je een doelgroep segmenteert? Sorry, maar dan ga ik mij irriteren aan de minor. Ik heb wel betere dingen te doen.

Zoals? Mijn twee hertentamens leren voor de opleiding Communicatie. Na de herfstvakantie heb ik 2 hele pittige tentamens die ik MOET halen om te mogen afstuderen. Als ik thuis ben hebben deze tentamens dan ook prioriteit. En laat ik het maar niet hebben over het feit dat ik het ronduit belachelijk vind dat we het tentamen over 'Handboek Communicatie' moeten maken. In het eerste jaar heb ik dit tentamen al gemaakt en bewezen dat ik het kon. De FHJ studenten hebben nog nooit een tentamen hoeven maken en dan is 1 tentamen goed te doen. Maar ik focus mij liever op mijn twee tentamens die ik moet halen voor mijn afstuderen.

Oke, mijn klaaguurtje is over. Dit moest ik gewoon even kwijt.

Het is echt niet zo dat ik alleen maar negatief denk over de minor, ik hoop alleen dat er snel verandering in komt. Mijn vingers jeuken echt om aan de slag te gaan met het brancheblad. Lekker stukken schrijven en hopelijk veel leren van mijn medestudenten. En achteraf wil ik natuurlijk positief kunnen spreken over de minor naar mijn medestudenten.

Customer Media Congres

De wekker ging vroeg! De straten waren donker en verlaten. Daar stond ik dan in mijn eentje bij de bushalte om 6.30. Op weg naar het Customer Media Congres in Haarlem. Rond 07.00 kwam ik al de eerste bekende, vooral slaperige gezichten tegen op het station. Huppakee, de trein in en gaan!

Na zowat anderhalf uur kletsen in een bomvolle trein kwamen we eindelijk in Haarlem aan. Ik had totaal geen idee wat ik kon verwachten, maar ik had er zin in! Bij binnenkomst mijn eigen naamkaartje opgehaald en mijn jas opgehangen. Het congres kon beginnen. Voordat ik de zaal in ging, sloeg ik eerst mijn slag bij de tafel vol magazines. Inspiratie, inspiratie, inspiratie. Handig nu we bezig zijn met een eigen brancheblad te maken.

De eerste gespreksronde vloog voorbij. Wat mij opviel was dat het een duur congres was en dat de zaal niet groot en al helemaal niet gevuld was. Jammer! Ik had verwacht dat het een groter congres zou zijn. De sprekers vond ik trouwens wel echt goed. De een wat beter dan de ander, maar ze vielen mij niet tegen. Ook de engelse sprekers waren goed te volgen met hun verhaal.

Mijn focus lag vooral op Dimitri Nieuwenhuizen. Van te voren had ik besloten dat ik zijn verhaal voor het nieuwsverslag zou gebruiken. Zijn verhaal sprak mij het meeste aan omdat het over media in de toekomst ging. Na het verhaal van Artis, baalde ik. Zij was absoluut de makkelijkste spreker. Haar verhaal was duidelijk, maar vooral simpel.

Dimitri daarentegen vond ik de moeilijkste spreker. Zijn verhaal was abstract, slecht te volgen en structuur zat er al helemaal niet in. Wat probeerde hij ons als luisteraars nu duidelijk te maken? Ik probeerde maar zoveel mogelijk op te schrijven van wat hij zei. Ik was bang voor mijn nieuwsverslag. Hoe ga ik dit in hemelsnaam doen!

In de trein terug naar huis, had ik mijn laptop open geslagen en begon ik met typen. Van uitstel komt afstel en nu had ik anderhalf uur de tijd voor mijn nieuwsverslag. Het was echt vreselijk lastig, maar net voordat ik Eindhoven (mijn eindbestemming) had bereikt, had ik genoeg woorden. Thuis heb ik het nog eens nagelezen en via de mail verzonden. Nu maar wachten op feedback.

Eindconclusie
Het was een ontzettend leerzame, maar vooral leuke ervaring. Ik zie mij hier wel vaker zitten. Luisteren naar mensen uit het vak geeft je ook een duidelijker toekomstbeeld. Maar die prijs?! Ik wacht wel totdat ik vanuit mijn werk hier later naar toe kan.

Verschillende Fontysculturen.

Afgelopen week kwam Marjo Spee ons iets meer vertellen over culturen binnen een organisatie. Nu is Marjo al een bekend gezicht voor mij van de opleiding Communicatie dus het was leuk om haar weer eens te zien. 

Wat ik niet wist was dat ze zoveel van verschillende bedrijfsculturen af wist. De verschillende modellen die ze door nam, zaten nog ergens heel ver weggestopt in mijn hersens. Ik vond dit werkelijk de meest interessante les van deze week. Nog nooit eerder had ik erbij stil gestaan dat er zoveel verschil in culturen kan zitten binnen 1 (ja sorry, mijn streepje op de 'e' doet het niet op mijn laptop) organisatie, in dit geval de Fontys.

Voor de handigheid heb ik even alle kenmerken op een rijtje gezet voor FHC.

• FHC is feminien ingericht. Teder en zachtaardige feedback. 
• FHC is zowel individualistisch als collectief. Er wordt individualisme verwacht bij het volgen van lessen en bij het maken van opdrachten. Maar het samenwerken in groepen en daarvoor verantwoordelijkheid nemen is meer collectief.
• Machtsafstand is uiterst klein bij FHC. Leraren noem je bij de voornaam en je kunt zo binnenwandelen in iemands kantoor voor vragen. Er is een kantoor per jaar, dus je weet altijd waar je moet zijn.
• Bij het FHC zitten alle docenten samen met de studenten in het studielandschap. Ook als er iets wordt besproken met een docent, ga je daar samen zitten. Er heerst een hele open en eerlijke sfeer. Het maakt niks uit als iemand met je gesprek kan mee luisteren.
• 'Ons-kent-ons cultuur'. Veel betrokkenheid tussen studenten. Maandelijks zijn er feestjes waarbij iedereen wel aanwezig is, bij de Intro vind je veel studenten uit hogere jaren. Ook is er op Facebook een grote groep waar iedereen lid van is. Hier helpen studenten elkaar met vragen, maar delen ook samenvattingen voor tentamens etc.
• Samenwerken is wel iets waar je mee bezig bent, zodra je aan onze opleiding begint.

Dan nu de kenmerken van FHJ (zoals ik het heb meegemaakt de eerste 2 weken).

• Een echte mannencultuur, heel direct en geen zachtaardige feedback,
• Werken met strakke deadlines.
• Afstand tussen docenten en studenten is groter dan bij FHC. Buiten een klaslokaal zie ik nergens een leraar lopen.
• Ondanks de kleine school, is het nog moeilijk om te weten waar je moet zijn. Hier bleken verschillende FHJ studenten ook nog steeds last van te hebben.
• Studenten zijn hier erg stipt met afspraken. Daar kunnen wij FHC studenten nog wat van leren!
• Er heerst ook een 'ons-kent-ons cultuur' maar die lijkt hier minder sterk.
• Competitiegedrag!! De allerbeste willen zijn. Samenwerken is dan ook iets wat ze liever niet doen.
• Een kapstok hebben. Er is dus veel vertrouwen onderling.

Er zijn vast nog veel meer kenmerken op te noemen over FHJ, maar deze waren echt de eerste die mij opvielen sinds ik hier mijn minor volg. Qua samenwerking kan dit gaan botsen binnen de groep, maar tot nu toe hebben we daar geen last van gehad. Ik vind het ook fijn, dat ik nu weet wat de cultuur hier op school is, daar kan je dan toch rekening mee houden en weet je ook waarom iemand iets doet.

Stiekem ben ik ook wel heel trots op de organisatiecultuur van FHC. Het past echt goed bij mij als persoon en ik voel mij er dan ook heel prettig bij. Heb ik toch ergens de juiste keuze gemaakt!

De mannencultuur en het competitiegedrag schrikt mij wel een beetje af hier op FHJ. Zelf kan ik urenlang ergens om heen draaien om ervoor te zorgen dat ik iemand niet kwets of ongemakkelijk laat voelen. Hier zijn ze meer recht door zee, hopelijk neem ik daar een leermomentje van mee.

En het competitiegedrag... wat moet ik daar over zeggen. Op FHC doe je werkelijk bijna ALLES samen. Als groep lever je een eindproduct waar je trots op kan zijn. Ook heeft iedereen zijn of haar eigen specialiteiten en talenten binnen een groep. Ben jij bijvoorbeeld niet goed in acquisitie, dan maakt dat weinig uit, want dan doet iemand die daar wel goed in is die taken. Hier op FHJ moet je eigenlijk overal goed in zijn.

Ik ben heel erg benieuwd hoe het groepswerk verder gaat verlopen!

Teamwork.

Wat was dit een spannende week! Ik kon wel dagen wakker liggen van de zenuwen. In wat voor een team zou ik terecht komen? Dit is echt een break point voor mij. Het kan de opleiding maken of breken.  Wanneer ik in een team werk vind ik de sfeer misschien wel het aller-belangrijkst.

Is de sfeer goed, dan kruip ik uit mijn schulp en zal ik er alles aan doen om de gezellige sfeer te behouden. Is de sfeer minder, dan neem ik al gauw een stapje terug. Mij zul je niet uren horen discussiëren om mijn 'zin' door te duwen. Ook kan ik al snel overdonderd worden door iemand die heel erg aanwezig is binnen een groep.

Maar ik kan je vertellen dat mijn groep top is! Pffiieeuww, een last van mijn schouders. In eerste instantie had ik wel meteen een klik met iedereen. Ook met het brainstormen merkte ik dat er voor iedereen veel respect was. Iedereen kwam aan het woord met zijn ideeën, niemand werd overschaduwd. Als iemand een minder goed idee had werd dit ook heel netjes gezegd, zonder het meteen af te snauwen.

Ook de afwisseling van journalistiek studenten en communicatiestudenten zal een goede mix zijn. Tijdens de brainstorm merk je dat de journalistiek studenten meteen met inhoud voor het blad komen, met creatieve titels etc. Ik als communicatiestudent denkt dan meteen: ooh wacht even! 'Wat wordt onze doelgroep/ boodschap?'

Ik ga zeker heel veel leren van de journalistiek studenten, maar ik hoop ook dat ik ze iets van communicatie kan bijbrengen.

Mijn keuze voor Bedrijfsjournalistiek

Was snel gemaakt. In het vierde en tevens het laatste jaar van de opleiding Communicatie ga je een half jaar een minor naar keuze volgen.

Ik koos voor bedrijfsjournalistiek. Schrijven is iets wat ik leuk vind, waar ik nog heel veel in kan leren (met name foutloos Nederlands schrijven), en waar heel misschien wel een grote verborgen interesse van mij ligt. En hoe kom je daar beter achter, door je in te schrijven voor de minor Bedrijfsjournalistiek. 

Mijn ideale baan heb ik letterlijk en figuurlijk nog niet gevonden. Via deze minor hoop ik dan ook een duidelijker beeld te krijgen van wat mijn werkveld gaat worden. Werken voor een tijdschrift is iets waar mijn voorkeur naar uit gaat.

Tijdens deze minor verwacht ik een duidelijk beeld te krijgen in de wereld van vakbladen en er zelfs een te gaan maken. Zakelijk schrijven gaat ook zeker een uitdaging worden aangezien ik veel met gevoel schrijf.

We zullen het zien!